De autistische kat en de afwezigheid

posted in: autisticat | 0

Het is op deze plaats enige tijd rustig geweest rondom onze in zichzelf gekeerde zorgontvanger. Dat wil niet zeggen dat er niets is gebeurd, meer dat er geen tijd is geweest om onze belevenissen te delen, tenslotte moeten we ook nog ademen. Er waren kwesties rond school en er waren medicatie- en therapeutische issues. Vooral met medicinale complicaties hebben we ernstig geworsteld, de risperdal veroorzaakte dwangstoornissen, die we alleen met enorme doses neuroleptica de baas konden. Eerst waren we blij dat hij elke dag wilde afwassen, iemand moet het tenslotte doen en hij woont hier net zo goed, maar toen daar ook het om de vier uur stofzuigen bijkwam en later het met dunne bleek nabehandelen van reeds gereinigde oppervlakten en wij werden gedwongen om de hele winter alle ramen open te laten, omdat we anders maar in nare statistieken terecht zouden komen, was het genoeg: met één handtekening veroordeelde zijn psychiater hem tot een radicale dosis spierverslappers.

Weet zo’n kat veel dat hij niet meer kon lopen, er moest worden afgewassen en schoongemaakt! Zodoende hebben wij hem een keer slapend in het afwaswater aangetroffen en werd hij met een zekere regelmaat onwel boven zijn flesje bleekwater, het was een onhoudbare toestand, die, als we hem al naar school kregen, naadloos aansloot bij de taferelen die hij in  zijn klaslokaal op het schooltje voor Bijzonder Achtergebleven Katten veroorzaakte, daarmee niet alleen het evangelische echtpaar, dat dit liefdeswerk met de onderkant van de Texelse samenleving zo zelfloos blijft doen, tot aan de randen van de waanzin drijvend, maar het had ook geen positieve invloed op de andere domme poezen. Makkelijk te beïnvloeden als ze zijn schoot de kleine criminaliteit en verslavingsproblematiek de bekroonde lucht in op dit verder zo lieflijke eiland. Gelukkig is er Texels belang, de partij die zich zo belangeloos inzet tegen hutjes van bezinning en voor preventief fouilleren, en na wat gemor in de gemeenteraad werd met wat gerichte telefoontjes naar de juiste achterkamers fluks het hele Bakje op oxazepam gezet.

Al met al waren het drukke, maar waardevolle maanden, waarin we weer veel hebben bijgeleerd over de gruwelijke dieptes van deze afgrijselijke ziekte, die zoveel huisdieren in ons mooie land in zijn ijzeren greep houdt. Want we staan niet alleen! Hartverwarmend waren de vele reacties uit de hele wereld, die ons zorgcomplexje  aan de wei bereikten. Medeleven, herkenning, likes, duimpjes, kaarten voor Jur, maar ook voor ons, er spoelde oxazepam in een fles uit Engeland aan, met daarbij een briefje “Hi Jur, I hope you are quiet now”, maar daarover gaan we het allemaal een volgende keer hebben, eerst willen we alle lieve volgers van dit lijdensblog verzekeren dat we er nog zijn. Nu gaan we even Jurs pootjes uit de war halen, ze raken op zijn spierverslappers nogal eens in de klit en dan is vier toch best een hele hoop.

Een moment van rust met de medicnale THC voor de psychomatische rugpijn.
Met rode ogen aan de medicinale THC.
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Leave a Reply