Diagnose

posted in: frits | 6

De dokter wond er in ieder geval geen doekjes om: “Gaat u zitten Ik heb slecht nieuws voor u. U heeft prostaatkanker“. Het was niet waarvoor we waren gekomen en voor iemand die nog nooit in zijn leven serieus ziek is geweest, was het dan ook een hele klap. Ziek worden anderen, anderen gaan dood, anderen zijn ongeneeslijk, Ik niet. Als het op gezondheid aankomt ben ik god zelve. In ieder geval toch tot gisteren.

Natuurlijk weet ik niet of ik ongeneeslijk ben of binnen heel wat afzienbaarder tijd dan verwacht doodga of dat ik maar een eh “beetje” kanker heb, om precies te zijn weet ik pas volgende week donderdag hoe erg het is, of er uitzaaiingen zijn en wat de behandelmogelijkheden zijn. Wat ik concreet weet is dat mijn tumor aan de linkerkant van het prostaat zit en het agressiviteitscijfer 8 heeft gekregen. Die schaal loopt van 6-10, dus mijn tumor is redelijk agressief. Toch is het een raar gevoel om er opeens rekening mee te moeten houden dat het einde van mijn leven misschien wel niet ergens tussen de 70 en 90 ligt, maar dat het in het ergste geval drie maanden van nu zou kunnen zijn. Ik moet positief zijn en tegelijk de werkelijkheid op een realistische manier in de ogen blijven houden, dat is een lastige spagaat.

Het is ook raar om je niet ziek te voelen en het wel te zijn. Tenslotte ging ik niet naar de dokter omdat ik directe klachten had, maar omdat er in een routine bloedonderzoek een verhoogde PSA-waarde was gevonden. Als ik er vanwege eigen klachten naar toe was gegaan had de kanker waarschijnlijk pas post mortem vastgesteld kunnen worden. Nu zit ik in de vreemde situatie dat ik me kerngezond voel en doodziek ben. Het enige dat mij in de afgelopen tijd aan mijn gezondheid was opgevallen, was dat ik maar moe bleef. Ik weet dat aan het lange toeristenseizoen, dat uiteindelijk bij iedereen die ermee te maken heeft, een zekere tol eist. Maar wees eerlijk: wie gaat er nou naar de dokter omdat hij moe is?

Morgen komt er een MRI-scan, dan gaan mijn papieren en foto’s naar een team en volgende week donderdag komt er een behandelplan. Intussen moet ik me met rare en ook vervelende dingen bezig houden. Wat zegt het UWV ervan? Kan ik me ziek melden? Ik voel me nu lekker, maar dat zal niet zo blijven, want na volgende week donderdag begint er hoe dan ook een behandeltraject. Dat kan operatief zijn of hormoontherapie of bestraling of een combinatie. In ieder geval niets om je op korte termijn lekker bij te voelen. Vrienden, familie en kennissen moeten worden geïnformeerd, ik moet het op mijn werk vertellen.

Op deze plaats zal ik proberen een blog bij te houden van wat er allemaal met mij  en vooral ook met ons gebeurt, want we staan hier samen in. En eigenlijk, bij alle onzekerheden, twijfels en angsten die ik momenteel voel en probeer te onderdrukken, voelt dat als iets heel groots: dat we dit samen doen.

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

6 Responses

  1. marc tiefenthal

    Jeetje, nu jij dus. Acht op de schaal van Richter is zwaar, ja. Haaks, man. Mijn roadmanager strijdt al achttien jaar tegen verschillende kankers. Momenteel is hij weer eens in behandeling. Zijn humor en lichte zelfspot blijken sterke geneesmiddelen. Sterkte dus

    • ja, het is altijd maar de vraag hoe hard je om jezelf kunt lachen als het erop aan komt. ik denk dat niemand dat weet, ik ga het leren. ik denk in ieder geval dat ik niet terminaal kan zijn, omdat de informatieavond palliatieve zorg voor 2017 al is geweest. dank je wel.

  2. helena

    Oei. Ben even zonder woorden… één ding hoop ik nu al vurig voor jou en Karin, Roop, en dat is dat dit sterke
    samen-gevoel jullie bijblijft, dat het jullie uur aan uur verwarmt en dat het heel veel liefde toelaat, en dat zàl het!
    Ik volg je op dit blog, Roop, ik duim voor ‘t allerbeste!
    Verder wordt het nu afwachten…

    Van harte,
    helena

    • ik ben toch al zo geduldig aangelegd… voor dat samengevoel hebben we hard gewerkt, dat heeft een stevig fundament. dank je wel!

  3. Jacob de Bruin

    Tja, Roop, klote is een understatement.

    Je gaat allerlei nare protocollen volgen. Niemand benijdt je. Zit je zelf ook niet op te wachten.
    Sterkte, man.

    Ik zou kunnen zeggen dat meer mannen sterven met dan door prostaatkanker.
    Omdat je dat wel eens hoort.
    Omdat dat bij mijn vader zo was (vorige eeuw, hartstilstand) of bij die echt goede vriend (vorige maand, hersenbloeding).
    Zoiets opschrijven en weten dat dat niks zegt is behoorlijk stom.

    Wel wil ik even kwijt dat jij voorlopig niet dood mag.
    Dat vind ik belangrijk.
    Oprecht.

    • er zijn geen dingen die niets betekenen, jacob. alleen al het feit dat je het wilt opschrijven betekent iets, voor mij in ieder geval wel. en nee, tot nog toe vindt niemand dat ik dood mag. misschien op de deurwaarders na, die al jaren geen inkomsten meer van me hebben :) het blijft raar dat ik me vanaf het moment dat ze zich serieus bezig gaan houden met de behandeling, me een stuk slechter ga voelen dan nu. nu is er eigenlijk alleen onzekerheid en een beetje hyperfocus. het klinkt ook een beetje afgezaagd plichtmatig om te zeggen dat je gaat vechten, dat lijkt me ten eerste niet meer dan normaal en ten tweede moet ik eerst maar weten waartegen precies. dank je zeer!

Leave a Reply