Na een week…

posted in: frits | 4

…vol oefeningen in boeddhistisch trachten, het niets groter te laten zijn dan het zelf,  wat ontaardde in een hoofd, leger dan dat van alle wereldkampioenen darts bij elkaar, volgde vandaag Het Gesprek: loop je met je uitzaaiingen de deur uit met in je zak een verwijzing voor de palliatieve poli? Wordt morfine je nieuwe mangolimonade? Heb je maar een beetje kanker? Zul je ook in de toekomst nog smakeloze grapjes over urineverlies en incontinentie kunnen maken? Of krijgen die een andere toon als je zelf het slachtoffer van je eigen grapjes bent?

Van alle gesprekken die er vandaag mogelijk waren geweest, was dit het beste. Het is een goed behandelbare tumor zonder uitzaaiingen. Niet operabel, want vergroeid met het prostaatweefsel, maar met hormoontherapie en bestraling goed te bestrijden. Hormoontherapie klinkt alsof ze je aan potjes feromonen laten snuffelen, maar het betekent dat je voor twee jaar chemisch gecastreerd bent, omdat je testosteronproductie wordt stopgezet. Nu weet ik tenminste hoe mijn oom, bij wie ook prostaatkanker werd vastgesteld, aan het breien is geraakt. Mocht ik in de aanstaande twee jaar beginnen met bloggen over  menstruatiepijn en tepelvriendelijk ondergoed, dan hoop ik dat mijn lezers me dat willen vergeven. Over twee jaar krijg ik mijn puberteit weer terug.

Dat gezegd hebbende heeft zelfs “een beetje kanker” in vrijwel alle opzichten een grote impact.op je leven. Mede om die reden heb ik van de week mijn tumor een naam gegeven: Frits. We zullen het een tijdje met elkaar moeten doen en schelden heeft zo weinig zin.

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

4 Responses

  1. helena

    Haaaaa! Dit is, zoals je ziet, Roop, een zucht van verlichting. Geloof mij, ik heb met jullie mee gewacht op die donderdag na die eerste donderdag, en zelfs hier ten huize leek de week iets langer te duren dan andere voorbijvliegende weekjes, bij zover dat ik tegen mijn scheurkalender begon te praten, eerst een beetje ongeduldig en enkele dagen verder heel erg ongeduldig, dat was op woensdag.

    Nu ter zake: wat ben ik blij voor jou, voor jullie! Je gaat niet meteen dood, Roop, dat is toch echt verlossend nieuws! En die hormonen, ach, ‘t zal zéker meevallen, en ‘t doet geen pijn hoor, meisje zijn, plus daarbij: meisjes kunnen ook goed verloren gelegde fietsen redden, denk meer aan mij, tja… dan toch aan mijn goede wil daaromtrent… je hóeft dus niet per se alleen maar sokken te breien.

    Heel veel groetjes, ook aan Karin, en op naar een Fritsloos bestaan!

    Van harte,
    helena

    • ha helena, het is altijd fijn om te weten dat je nog niet morgen doodgaat, je wilt toch ook de afwas hebben gedaan en dat soort kleinigheden. niet dat ze je uit huis komen halen in je oude trainingsbroek en iedereen ziet dat er twee dagen niet is gestofzuigd, dat soort dingen ligt gevoelig op texel. wachten blijft toch maar iets dat niet voor iedereen is weggelegd, maar als de dokter begint met de zin dat je geen uitzaaiingen hebt, dan ben je wel blij dat je het uiteindelijk hebt uitgehouden. mja, voor frits gaat het toch een moeilijker verhaal worden: zo jong en nu al tot schrompelen veroordeeld… had ie maar netjes moeten vragen of er plek voor hem is. dank je veel wel, ook van karin!

  2. Martin M

    Goed te lezen dat je nog even meekan. Doe Frits de groeten en Karin de lieve groeten. ik zou voor Frits nog wel een beter adres weten, maar wat mij betreft mag Frits in een capsule de ruimte in worden geschoten. Een zwart gat in.

    • ha martin, het ziet er naar uit dat ik nog een paar weken mee kan. voor frits wordt het geen zwart gat, maar ik moet hem in etappes naar alkmaar brengen. dank je wel!

Leave a Reply