sound of silence

posted in: frits | 0

Gisteren was er een MRI-scan. Die gaat bepalen wat er precies waar zit en hoe het nu verder gaat. De uitslag ervan komt volgende week, dus je kunt even niets anders doen dan je instellen op een lange, lange week. Een MRI-scan duurt zelf al lang, bijna drie kwartier, en maakt veel herrie. Je krijgt een koptelefoon en ze vragen wat voor muziek je wilt horen. “Drum ‘n Bass lijkt me wel wat”, zei ik, maar de verpleegkundige zei dat niks. Ik heb uiteindelijk voor Radio 3 gekozen, een zender waar ik al een jaar of 30 niet meer naar heb geluisterd. ik dacht dat als ik me 3 kwartier aan ieder afzonderlijk nummer zou ergeren, dat de tijd dan ook sneller zou gaan. Het werkte. Een microvoorzienigheid zorgde er zelfs voor dat de ergste nummers werden overstemd door het gedonder en gereutel van de scanner.

De autistische én de neurotische kat hebben maling aan dat soort dingen, die hebben honger, willen naar buiten c.q. naar binnen, wensen schone bakken en vooral niet worden gestoord in hun schoonheidsslaapjes. Dat is goed, de beste remedie tegen een vol hoofd is de geleefde normaliteit van een eenvoudig bestaan. Überhaupt is normaal doen een gouden tip voor wie hier mee te maken heeft. Laat je niet afhouden van de dingen waar je van houdt, van de dingen die nodig zijn en de dingen die moeten, voor je het weet zit je in een zompig moeras. Erken dat je niets weet, leef daarmee en probeer niet om je onwetendheid te voeden met Dr. Google, want uiteindelijk weet je dan nog minder en dat voor de helft.

Ik kom uit een wereld waarin kanker nog vaak werd aangeduid met een angstig gefluisterd “K”, vooral de hoofdletter niet vergeten. Ik heb me ook vaak geërgerd aan reclame van het Koningin Wilhelminafonds, waarin werd gesuggereerd dat kanker de wereld uit zou kunnen worden geholpen, als je maar geeft. Ik geloof dat niet, ik denk dat kanker inherent aan het leven is, je kunt net zo goed proberen griep de wereld uit te helpen. Natuurlijk had ik niet gewild dat kanker ook inherent aan mijn leven is, maar je weet wel dat het kan gebeuren. En ik weet ook dat mede dankzij het KWF er veel beter is geworden, dat er tegenwoordig patiënten overleven, die dertig jaar geleden geen schijn van kans zouden hebben gemaakt. Dus als er iemand aan de deur of bij de supermarkt staat met een collectebus, geef dan maar wel. De premisse mag twijfelachtig zijn, maar ze doen er goed werk mee.  Al is het maar dat je kunt kiezen wat je te horen krijgt bij een MRI-scan.

 

facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Leave a Reply